Një mikut poet që shkoi befas…

 

Krejt fati dikur na buzëqesh

Përtej një fasade resh të bardha dhe lulesh drite vezulluese

Në livadhin që s’kemi guxuar kurrë ta shohim andërr

Veç çastin e beftë të goditjes në zemër

Kur frika shkund ditët tona

Dhe në mëson ti rishikojmë dashuritë

Dhe ta rikëndojmë baladën e humbjes dhe mungesës…

Ndërkohë që dikush na tund dorën e ambël të joshjes

Në tunelin e fundit ku drita guf si zog parajse

Ti kthen kokën kah toka dhe qeniet e dashura

Aq të brishta dhe pafund tokësore

Që të mbërthejnë në çastin e mbramë të dilemës

Në kurthin e vetëm ku mbesin poetët

Me gardh zemre dhe gjethe gjaku…

A ishte e diel apo e premte

Ditë me shi apo lojacake era

Askush s’ka për ta ditër çastin që drithëron

I cili në fund të fundit asht pjesë e lojës

Lojës mes qiellit dhe tokës, andrrës dhe pluhurit

Vetmisë së netve dhe vargjeve të mallta

Ditëve të zhurmshme ku njerëzit kujtojnë

Se janë thjesht të pavdekshëm

Dhe pulisin sytë në dremitjen e së gjallës…

Ti shkove befas ani pse shpresoje

Për një raund tjetër loje në marrëmëndje ngjyrash

Me dorën grusht në pellgun e zemrës

Ku gjethja e fundit ra si fund stine

Si një varg i vetëm hajku

Me krejt kuptimin e jetës tende

Rifillim i gjelbër padyshim…

 

MARS 2019

Please follow and like us: