Diabeti ka pllakosur njerëzimin për mijëra vjet, dhe është përshkruar në dorëshkrimet e lashta Egjiptiane që në vitin 1550 para Krishtit. Jo çuditërisht, kjo sëmundje ishte disi e rrallë në të kaluarën. Në kohën që ndërtoheshin piramidat, nuk ishte mundësia të ushqeheshe me petulla të ëmbla si ekskluzivitet 24-orësh, ndaj edhe shumica e njerëzve mbijetuan falë një diete të thjeshtë që u shërbente si mjet jetese. Ata që manifestuan simptomat e njohura të diabetit, me shumë mundësi që ishin të prekur nga tipi 1 i diabetit (i cili përbën vetëm rreth 10% të rasteve në ditët e sotme).
Doktorët në Indi e njohën dhe arritën ta shquanin diabetin në atë kohë. Ata e quanin atë ‘madhumeha’, që do të thotë “urinë si prej mjalti”, dhe vunë re se kjo lloj përbërje do të tërhiqte edhe milingonat. Lidhja që qëndron midis diabetit dhe pankreasit do të përcaktohej në vitin 1889, kur fizikantët Oskar Minovski dhe Jozef von Mering, u interesuan për mënyrën se si pankreasi përshtatet në procesin tretës. Këta zotërinj hoqën pankreasin e një qeni, dhe disa ditë më vonë vunë re disa shtëllunga fluturakësh të vegjël që ushqeheshin me urinën e qenit, e cila ishte shumë e pasur me sheqer.
Njerëzit nuk janë të vetmit që vuajnë nga diabeti. Fatkeqësisht, edhe miqtë tanë të mbuluar me qime mund ta marrin këtë sëmundje. Maçokët dhe qenushet femra kanë më shumë probabilitet që të zhvillojnë kushtet më shumë të favorshme në krahasim me palën tjetër të tyre.



