Ti nuk je sa vitet e tua,
As sa masa që vesh.
Nuk je pesha jote,
Ngjyra e flokëve të tu.
Nuk je emri yt,
Apo gropëzat në mollzat e tua,
Je gjithë librat që ke lexuar,
Dhe gjithë fjalët që thua.
Je zëri yt i përgjumur në mëngjes,
Dhe buzëqeshjet që kërkon t’i fshehësh.
Je ëmbëlsia e qeshjes tënde,
Dhe çdo lot i derdhur.
Je këngët e bërtitura aq fort,
Kur e dije se ishe krejt vetëm.



