Tashmë nuk ka asnjë dyshim se Resmi Osmani është bërë një zëdhënës artistik i një stili të tij. Dhe ka hyrë në trajtimin e temës çame në një kohë që ai ka marrë edhe përvojën e romanit, të tregimit të autorit . Novela e tij e fundit “Udha e dhimbjes” të kujton novelën e Bilal Xhaferrit “Përtej largësive“ e vendosur si ngjarje, si personazhe të tokës çame ajo bëhet një cicërone që do ta donin ta kishin brenda shpirtit të tyre. Të moshuarit duan rizgjimin e kohës që jetuan, të rinjtë duan të njohin historinë e prindërve dhe të gjyshërve. Ata që do të lindin të njohin të gjithë vuajtjet e një brezi sakrifice. Futja në këtë lloj letrar e Resmi Osmanit Vjen pas një njohjeje shumë të mirë të kësaj teme, të histories çame. Fabula është e thjeshtë. Janë çamët që ecin në një rrjedhën e të që ata e askush tjetër që e do truallin e të parëve të tyre nuk do të donte që të ikte në atë mënyrë. Ngjarjet marrin rrjedhën historike të dëbimit të çamëve ku dhe vetë autori ka qenë dhe dëshmitar i drejtpërdrejtë. Janë personazhe që në pamje janë të paqartë për të kaluarën e tyre, por që kanë një ritëm jete nga më tragjiket që mund të ketë një familje. Vëllami Jorgji i tregon mikut të tij Tahirit se çfarë e pret pas disa ditësh. Është një tufan njerëzor që e pret këtë familje dhe mbarë Çamërinë. Në atë përshkrim fare realist do të veçoja këtë fragment: “Para tyre hiqnin udhën të tjerë, të tjerë vinin pas.
Ikje, braktisje. Tahiri, me një deng shtresash në shpinë, dhe djalin e vogël në krah, ngiste përpara me kapistrën e kalit përdore. Barra ishte e rëndë dhe djersa i kullonte pikë – pikë. Mbi kalë ishte nanë Memeja me mbesën e vogël që si kishte mbushur tre vjeçe. Prapa vinin të tjerët: Hatixheja, që zvarriste shtatzëninë e saj, mbesa Fatimeja, që i kishte mbushur të pesëmbëdhjetat dhe tre fëmijët e tjerë, më i madhi dymbëdhjetë dhe dy të tjerët nëntë e shtatë vjeç. Pas tyre vinte karvani i kushërinjve dhe bashkëfshatarëve.” Në të njëjtën kohë tregimi është mjaft social, është me një tharm të forte atdhetar. Të gjithë personazhet shqiptarë të novelës e duan token, e duan çdo gjë që e lidh me të. Përballë kësaj dashurie është egërsia dinakëria greke e sidomos egërsia e kryexhelatit Napoleon Zerva që grabit e vret cdo gjë, Vret në mënyrën më të egër këtë popullsi të pafajshme që në novelë përfaqësohet nga familja e Tahir Selmanit, Erveheja. Në rrëfimin e novelës të bie në sy një origjinalitet i spikatur. Në rrëfimin e tij zë vendin më të madh përshkrimi i ngjarjeve veprimi i personazheve, bota e shpirtërore dhe një dialog i matur i bërë në varësi të rrethanave tragjike ku ata ndodhen. Krahas tyre ai bën dhe disa pjesë në formë kronikash që e thyejnë mjaft bukur tregimin.
Në tërësinë e personazheve na jepet edhe një personazh që zë pak vend Ai rrjedh nga fisi i njohur çam i Kasimëve që kanë qenë në të njëjtën kohë që ishin mjekë popullorë për 300 vjet në këtë krahinë. Në tërësinë e përshkrimeve do të veçoja njërin prej tyre atë të vrsjes së çamëve të pafajshëm: “Mbi ta u shkreh breshëria e armëve. Ranë të vrarët e parë të kositur nga plumbat: gra, burra, fëmijë, pleq. Kuja dhe vaji u ngjit në qiell. Mes një të çarë reje dielli hidhte dritën e zbehtë që bënte të skuqte më shumë gjakun që po derdhej. Dielli shihte, po Zoti nuk u erdhi në ndihmë! Në atë tollovi e zallahi të llahtarisur e të përgjakur, ca u stepën. Të tjerë vinin vërdallë si të marrë. Atëhere zervistët nxorën kamat e hanxharët, jo se s’kishin plumba, por prerja e kokave i ngazëllënte. Kokat e të gjallëve nisën të bien në baltë, më tej përpëliteshin në agoni trupat pa koka.” Ndërsa pjesa më e dhimbshme është vdekja e djalit të vetëm Autori në fund të romanit na tregon dhe shkakun e tragjedisë. Për këtë ai citon një deklatatë të arkitekti të kësaj masakre si ishte Napoleon Zerva. “Vite më vonë, kalorësi i apokalipsit, Gjenerali i Zi, Napolon Zerva, shkroi në testamentin etij: “Vdes i qetë se bëra atë që doja. Pas lashë rrëke gjaku, tym, shkrumb, gërmadha, ulërima fëmijësh, nuse dhe gra nudo që futeshin në furrat e ndezura, që të mos pillnin më shqiptarë…. Burra të varur, shpuar me bajoneta. Gjuha shqipe nuk do të flitet më në tokën helene. Kjo më kënaq mua, ashtu siç kënaq tërë shpirtërat helenë!”



