Nga Minire Rukovci-Hyseni, Prishtinë
Ai lindi si Gjergj, kështu emrin ia vunë,
biri më i shenjtë i gjithë Shqiptarisë.
Në vegjëli e morën, emrin ia ndërruan,
u bë pjesë e pengjeve të Perandorisë.Dy vllezër ia prenë, ndërsa këtë e falën,
por jo nga mëshira se ishte fëmijë
Sulltanit i pëlqeu, për vete e ndalën,
kujdesej për Gjergjin, si për djemët e tij.Për luftë e stërviste, shpatën si ta përdorë,
që t’ju prijë betejave kundër Shqiptarisë.
Po ky birë i Shqipes, ishte mendjehollë,
vazhdimisht kujtonte qastet e vegjëlisë.
Këshillat e babait, i kujtonte shpesh,
s’i harronte fjalët që ia kishte thënë.
Zëri i tij i ëmbël, i tingëllonte në vesh,
– Kurr mos e harro, biro vendin tënd!



