Do t´ish rrenë me thânë s´kjanë burri,
kjanë me kângë sa dhe me lotë,
paj, jo bre, as ai s´ka zemër guri,
e zemra dhimbjen nuk ia mbanë dot!
I kjanë shpirti, i kjanë dhe zemra,
si secilit njeri n´k´të Botë,
veç se trishtimin ia përthekon mëndja,
por se syni i mbushet me lotë!
Paj, edhe vaji âshtë fisnikëri,
se fundja, loti del nga palcë shpirti,
dhimbja e shprehun âshtë burrni,
nuk âshtë ligështi kur t´loton syni!



