Sa herë ka plasritje n` palcë Kombi,
dhimbja m` kaplon shpirtin e turrem te ama,
kthej kalanica e bluda me hoje trolli,
hurb musht ujëvaresh, falem orakujve te Dielli e hana…
Sa herë burrat e shpisë hahen ndër veti,
mendja m` shkon te trimat e motit,
m` del para Rozafa, përbetimet e Lekës.
shkoj e puth rrasat te vorri i Gjergj Kastriotit..
Sa herë kerleshen fiset andej e kendej ,
e kuajt hingëllijë harlisun rudinave,
kur ndiejnë erën e ukut imshtave,
ndez nji qiri shpirti e n` mug si murg thur vargun e elegjive.



