E mërkurë, 18 nëntor 2026

Rubrikat

Mbështet Limit.al

Dy poezi nga Tahir Bezhani

RRUGË TË VËRBUARA…

U zgjova herët  ditën e fundit të javës

Retë e kuqe udhëtonin qiellit të kaltër

Rrugë do bëja, i kisha thënë vetës

Këmbëve u kishte ardhur dëshira e vjetër

Dëshirë për lodhje e shlodhje humbëtirave

Eshtrat duan të loznin me  forcën

Sa e durojnë zjarrminë e gacave

Shputat therjen e therrave  rrugëve

Sa e duroj etjen kur thahet edhe gjuha,

E terrohen dritat e syve…

Alveola kishte tretur shikimin, përgjonte

Psherëtimat si melos i këngëve t ‘harruara

Rrugëve të vuajtjeve gjithmonë

Këndoja në heshtje, me vajet e shpirtit

I flisja vetës  me ngërmim, sertshëm

Kur humbja rrugën mu në mes të rrugës

Si i verbri me shkop në dorë

Pastaj më vinte të çaja me  dënesje

Sa t’i çmendja edhe zanat e malit

Ecja rrugëve si lindak i harruar në baltë

Kuptimet pa dashje treteshin  në erë

Të hutuara kafshimeve në pabesi

Sikur  tërhiqeshin zvarrë fijeve të jetës

Nga gravitet dashurie mashtruese

Vështrimi ishte ngrirë në dritën e hënës

Me faqe të mbështetur luginave të natës

Zverdhur si fytyrë e njeriut të vdekur

Pa komunikuar për asnjë shtegdalje

Ishte bërë grumbull mosdurimi

Për t’ia krisur këngës së përgjakur venave

Përfytyrimet mjeshtëronin kujtesën

Shikoja kërcimin e ashklave larg

Rrugët rrokulliseshin rruzullit

Loznin apo lotonin, nuk e dalloja

Në kërkim të fatit të lodhur kotësive

Qenka e padurueshme flaka në zemër

Kur zjarrin nuk mund ta ndalësh

Shikon si cung i djegur vargjeve

Tymon e nuk flet

Vonë u ktheva në shtrofullën time

Tepër i dërmuar……

I DEHUR NË DHOMËN TIME

Kaluan shumë ditë i vetmuar

Në dhomën e ngujimit i pa dënuar

Shikoja gjithë shoqerinë time,miqtë

Në imagjinatë cakrronim gotat e verës

Bënim shaka,në dhomën time të vogël

Shtrati ishte gërditë nga kollitja e natës

Tavolina kishte ndrërruar ngjyrën e parë

Karrika vet kishte thyer këmbën përplasjeve

Në tre këmbë kishte mbetur si ajo në Xhenevë

Nuk çalonte,rrinte e ngulur,e dehur tapë

Si unë ditën e natën,njësoj

Ngatrresat e shpirtit nuk më linin të qetë

As fjetur as zgjuar,as lidhur as zgjidhur…

Dyluftim kërkonin mendimet me njeriun e sëmurë

Të cilit mjekët ia mkishin komunikuar vdekjën

-Shëtit botën,bënë çef,rri burrë i buzëqeshur

Vdekja e mirë është vazhdim i jetës tjetër,

Kishin folë do zëra e pastaj ishin tretur…..

Në dhomën time një luftë vazhdonte

E dhoma tymonte nga avull shpirti

Erë alkooli,tym duhani, mjegullnajë

Kërkesë i  shtroja shpirtit qejfli…

Doja fjalën e fundit t’ia nxirrja

Ta shpoja atë kodër malli si zjarrë i mbuluar

Në pëshpëritje ndihej flladi që miklon

-Vetëm dashuri, qëndresë e durim të kesh

Si fishkëllimë një zë jehoi,pastaj u tret

Dritarja e vogël kah rruga cijati

Ajo tani hapet e mbyllet  vetvetiu

Unë ika nga ngujimi i vetmisë

Fluturoj,Fluturoj, Fluturoj

Në hapësirë…..

Gjakovë,

prill.2020

Të fundit

  1. Aktualitet

    Rekord në Ballkan/ 11,4 mijë studentë nga Shqipëria studiojnë jashtë, kryesoisht në Itali e Gjermani
  2. Opinione

    Trazira në Europë, aty ku Perëndimi i trazuar takohet me Lindjen paqësore
  3. Aktualitet

    Prishtina shtrenjton parkimin, deri në 20 Euro për një ditë në qendër
  4. Aktualitet

    Shqipëria dhe Kosova forcojnë bashkëpunimin për shpëtimin në male
  5. Aktualitet

    Bota përballet me mungesë financimi prej 30 trilionë Eurosh

Më shumë nga Kulturë