RRUGË TË VËRBUARA…
U zgjova herët ditën e fundit të javës
Retë e kuqe udhëtonin qiellit të kaltër
E mërkurë, 18 nëntor 2026
RRUGË TË VËRBUARA…
U zgjova herët ditën e fundit të javës
Retë e kuqe udhëtonin qiellit të kaltër
Rrugë do bëja, i kisha thënë vetës
Këmbëve u kishte ardhur dëshira e vjetër
Dëshirë për lodhje e shlodhje humbëtirave
Eshtrat duan të loznin me forcën
Sa e durojnë zjarrminë e gacave
Shputat therjen e therrave rrugëve
Sa e duroj etjen kur thahet edhe gjuha,
E terrohen dritat e syve…
Alveola kishte tretur shikimin, përgjonte
Psherëtimat si melos i këngëve t ‘harruara
Rrugëve të vuajtjeve gjithmonë
Këndoja në heshtje, me vajet e shpirtit
I flisja vetës me ngërmim, sertshëm
Kur humbja rrugën mu në mes të rrugës
Si i verbri me shkop në dorë
Pastaj më vinte të çaja me dënesje
Sa t’i çmendja edhe zanat e malit
Ecja rrugëve si lindak i harruar në baltë
Kuptimet pa dashje treteshin në erë
Të hutuara kafshimeve në pabesi
Sikur tërhiqeshin zvarrë fijeve të jetës
Nga gravitet dashurie mashtruese
Vështrimi ishte ngrirë në dritën e hënës
Me faqe të mbështetur luginave të natës
Zverdhur si fytyrë e njeriut të vdekur
Pa komunikuar për asnjë shtegdalje
Ishte bërë grumbull mosdurimi
Për t’ia krisur këngës së përgjakur venave
Përfytyrimet mjeshtëronin kujtesën
Shikoja kërcimin e ashklave larg
Rrugët rrokulliseshin rruzullit
Loznin apo lotonin, nuk e dalloja
Në kërkim të fatit të lodhur kotësive
Qenka e padurueshme flaka në zemër
Kur zjarrin nuk mund ta ndalësh
Shikon si cung i djegur vargjeve
Tymon e nuk flet
Vonë u ktheva në shtrofullën time
Tepër i dërmuar……
I DEHUR NË DHOMËN TIME
Kaluan shumë ditë i vetmuar
Në dhomën e ngujimit i pa dënuar
Shikoja gjithë shoqerinë time,miqtë
Në imagjinatë cakrronim gotat e verës
Bënim shaka,në dhomën time të vogël
Shtrati ishte gërditë nga kollitja e natës
Tavolina kishte ndrërruar ngjyrën e parë
Karrika vet kishte thyer këmbën përplasjeve
Në tre këmbë kishte mbetur si ajo në Xhenevë
Nuk çalonte,rrinte e ngulur,e dehur tapë
Si unë ditën e natën,njësoj
Ngatrresat e shpirtit nuk më linin të qetë
As fjetur as zgjuar,as lidhur as zgjidhur…
Dyluftim kërkonin mendimet me njeriun e sëmurë
Të cilit mjekët ia mkishin komunikuar vdekjën
-Shëtit botën,bënë çef,rri burrë i buzëqeshur
Vdekja e mirë është vazhdim i jetës tjetër,
Kishin folë do zëra e pastaj ishin tretur…..
Në dhomën time një luftë vazhdonte
E dhoma tymonte nga avull shpirti
Erë alkooli,tym duhani, mjegullnajë
Kërkesë i shtroja shpirtit qejfli…
Doja fjalën e fundit t’ia nxirrja
Ta shpoja atë kodër malli si zjarrë i mbuluar
Në pëshpëritje ndihej flladi që miklon
-Vetëm dashuri, qëndresë e durim të kesh
Si fishkëllimë një zë jehoi,pastaj u tret
Dritarja e vogël kah rruga cijati
Ajo tani hapet e mbyllet vetvetiu
Unë ika nga ngujimi i vetmisë
Fluturoj,Fluturoj, Fluturoj
Në hapësirë…..
Gjakovë,
prill.2020
Aktualitet
Rekord në Ballkan/ 11,4 mijë studentë nga Shqipëria studiojnë jashtë, kryesoisht në Itali e GjermaniOpinione
Trazira në Europë, aty ku Perëndimi i trazuar takohet me Lindjen paqësoreAktualitet
Prishtina shtrenjton parkimin, deri në 20 Euro për një ditë në qendërAktualitet
Shqipëria dhe Kosova forcojnë bashkëpunimin për shpëtimin në maleAktualitet
Bota përballet me mungesë financimi prej 30 trilionë Eurosh

Veprimtari kulturore

