Nga Rexhep Shahu
Gjethet e verdha si duar fatesh
Bien ngadalë në tokë
Shkojnë duke prekë nëpër dhimbje
Nga i çon era si emigrantët, nga i çon fati
Mbi ballin e tokës që digjet zjarrmie.
Gjethet e rëna – duar fatesh
Fillojnë të skuqen nga dhimbja
E pemëve të zhveshura që ngjajnë
Si prindër emigrantësh që enden nëpër botë
Prindër të shkretë – statuja ankthi.



