KY PËRBINDËSH
…!
Gjergj Elez Ali, epik dhe i ri do të bëhem,/
Dragoin e padukshëm ne duel do ta mund,
Do ngre dolli pa fund e paq do të dehem,/
Tharmin e jetës, krenarisht ta çoj gjithkund./
…!
Këtë mëngjes u ngrita me sy të buavitur,/
Me ankth e me makth të madh në zemër,/
Me velin e gëzimit tërësisht të grisur,/
Me një potret pa formë dhe pa emër./
Ai më erdhi në shtratin tim të ngrohtë./
Befas më ndali frymën dhe zemrën më ndali./
Gjithë lëngun e jetës më thithi aq ftohtë,/
Për dreq edhe shikimin krejt më ndali./
Me gjuhën e zjarrtë gjithë jargë më mbuloi./
Më dogji e më zhuriti gjer në asht./
Ky dragua kinez, dreqi e di prej ç’soji,/
Me një kurorë, koronë të madhe mbi rrasht./
Lart në qiejt e ligësisë, që me moçale ngjasojnë,/
Mes reshë të zeza, ngarkuar me të keqen,/
Që shiun e helmët mbi toke lëshojnë,/
Atë shi të helmët, që na lagu edhe ndërgjegjen./
Shihja së lartmi jetën e brishtë si përpëlitej,/
Shtretërish të rëndë, të vrazhdë, hijerëndë./
Ushtrinë e Hipokratit që orë e çast përpiqej,/
Këtë mortajë në grackën e jetës të zërë./
Ku mundi, pa mëshirë, përbindëshi më kafshoi,/
E plagë të thella mbi trupin e ligësht më hapi./
Me kokën hepuar, në ballkon më lëshoi,/
I kënaqur se jetën time dreqit ja fali./
Hej Ti fllad i ngrohtë aromë-trëndafiltë,/
Ti biri i pranverës së gjallë e të blertë,/
Me mer me vehte dhe mua në këtë ditë,/
Të iki larg, shumë larg, nga ky terr i beftë./
Si një puhizë të ëmbël dhe ledhatuese,/
Më ço ngadalë ashtu krejt pa u ndjerë,/
Ku lulet e kumbullës bulojnë kundërmuese,/
Se ëmbëlsisht dua ti ledhatoj e tu marr erë./
Më ço në spital tek ata me bluzë të bardhë./
Ti puth në ballë e djersën t’ua fshij,/
Tu çoj haber se pranvera paska ardhë,/
E tok me ta përqafuar edhe unë të djersij./
Më ço tek gjyshi që lëngon pa kthim,/
Të ndez një dritë në sytë e tij të venitur./
Ta rrok e ta ngjesh fort pas krahërorit tim,/
Ashtu siç ai dikur kur isha ende pa rritur./
Më ço tek ai fëmija që vetmisht po vuan./
Që endet fatkeq në ëndrra paditurie,/
Rrethuar prej lodrash e me to nuk luan./
Syve kaltëroshë tu çoj pak dritë lumturie./
Merrmë të lutem, më ço ku të duash./
Vetëm tek ky ballkon mos më lerë,/
Të cfilitem e të tretem plagësh ligështuar,/
Dua të ngrihem, qesh e këndoj dhe një herë./
…!
Gjergj Elez Ali, epik dhe i ri do të bëhem,/
Dragoin e padukshëm ne duel do ta mund,
Do ngre dolli pa fund e paq do të dehem,/
Tharmin e jetës, krenarisht ta çoj gjithkund./
————
-Nga Tirana, 10 prill 2020-
(Ne foto: poeti matjan Sali Frangu)