
Nga Xheladin MJEKU – Kosovë
Sa herë përmendej emri i përveçëm i kontinentit të dritës,
Rridhte lëngëzim shpirti ta prekim me shqisat e dashurisë.
Shpërfaqeshin ëndrrat e besimit se një ditë do ta kemi fatin
Ta mbushim krahërorin me aromën e asaj fryme të re.
Dy gishta VIKTORIA lartësohen si krah shqiponje në flatrim
Dhe shpërndajnë rreze ardhmërie deri në kuptimin e lirisë.
Atëbotë kjo ishte ëndrra dhe zhgjëndrra e atdheut tim të plagosur
Që kurrizi gjak i rridhte prej shekujve të harresës
Në adhurim.
Herë Tokë e premtuar, herë Ëndërr që nuk përjetohet!
Mbetej sall dëshirë e paprekur me shqisat e vetëflijimit,
Për kaq epoka breznish të strukura nën hijen e durimit.
Se do të vijnë kohëra tjera e moti do të vezulloj dritë diellore,
Larg siluetave të kafshimit ogurzezë.
Derisa ne prisnim, prisnim, prisnim…
Zgjidhjen e Nyesë së Gordiut,
Fatkobët.



