Unë e kam njohur Skënder Buçpapajn pa e ditë se çka është dhimbja,
Kur ai i shkruante poezitë me bark përmbi gurët e Rruga-Urës.
Kur i zgjonte mëngjezet me kilometra udhë drejt frontit të punës,
Kur në qytetin alpin filloi me korrespondencë shkollën e mesme,
Kur hijenat e asaj kohe e ndiqnin prapa me “biografinë e keqe”.
Ai dhimbjen e ndjente në shpirt po askush nuk ia pa tek sytë.
Ai ecte rrugëve të vendlindjes me hapa e fjalë si një kreshnik.
Ai hapte rrugë për të ecë brezat e poezia e tij në rrjedha jete,
Ai ngrinte ura për njerëzit dhe për poezinë e tij moderne.
Ai për vete u ba “Zogu i Bjeshkëve” me librin e tij të parë.
U lartua mbi dhimbjen edhe kur me shigjeta deshën për ta vrarë…
Shtetarët e kuq e blu gjithatoherë deshën ta kishin me kilometra larg.
Ai në bohemën e tij me hapa e penë përballë kohës si maratonomak.



