Ka qenë një mbasdite vonë kur në Shkoder, në “Vorret e Rr’majit”, nën prarimin e qetësisë që mbretëron nën hijen e qiparizave, aso dite të trazuar shumë, në Kapelen ku prej 23 vitesh nuk thuhej meshë, do të “celebrohej” mesha e parë për shpirtin e purgatorëve. Dy ditë mbas ditës së “të shumtëve” (Ditës së të vdekurve që bie përvitshëm me 2 nëntor), 4 nëntor 1990…Pak më mbas qe lejuar më së fundi si lëshim i parë besimi në Zot edhe në vendin ateist, unikal në botë për nga ky shëmbëllim. Klerikët e pakët katolikë të mbetur gjallë prej zulmës ateiste, të sapodalë prej burgjeve të rregjimit (si prej fundit të ferrit), të ripërtërirë në shpirtin e tyre kurrë të bjerrun, ishin shpërndarë vetvetishëm nëpër kishët e transformuara e nëpër ato famulli prej ku i kishin nxjerrë përdhunshëm e i kishin plasë në burg. Nga “paria”e tyre kishte mbetë gjallë vetëm dom Nikollë Troshani. I vetmi Ipeshkëv i shuguruar. Edhe ai i sapodalë nga burgimi i gjatë… Kumti ishte kthyer në lajm tashmë dhe përcillej përzier me ngjarjet bujëmëdhá që njerëzit besimtarë po u drejtoheshin gjysmë të lirë, po me kurajo, enteve të kultit.
Në mbledhjen e redaksisë së “Bashkimi”-t, e cila qe rreshtuar tani disi në avangardë të veprimeve transformuese që po ndodhnin në proceset ripërtëritëse demokratike, Hamiti kryeredaktor më drejtohet mua:
-Ti do të shkosh t’i bësh një intervistë Ipeshkvit dom Nikollë Troshani. Një detyrë, që mua më gëzoi. Më pas, kur mbledhja mbaroi e dolëm, duke m’u drejtuar si gjithmonë ëmbëlsisht shtoi: -Ti e di që ai është nga Troshani, unë e kam njoftë heret. Me nipin e tij Ernestin, shumë vite më parë kemi qenë mësues bashkë në Blinisht të Zadrimës…
Të nesërmen kur mbërrita në shtëpinë ku qe kthyer e banonte ipeshkvi, e para gjë që më bëri përshtypje ishte një foto e madhe me ngjyra që pashë të kornizuar e varur në mur, e urimit që Papa Shenjti Gjon Pali i II i bënte Ipeshkvit Troshani me rastin e 50 vjetorit të shugurimit meshtarak. Atij dhe Kishës së Ripërtërirë Katolike të Shqipërisë, hierarku i vetëm i së cilës ai ishte…Duke dalë nga shtëpia-bujtinë e Imzot Troshanit, në krye të rrugicës na përshëndet një mesoburrë, mua bashkë me shoqëruesin tim që kishte njohje me ata të asaj shtëpie.
-Te Monsinjori ishit ?- lëshoi ai pyetjen përzierë bashkë me përshëndetjen.
-Po i përgjigjet, miku im bashkëshoqërues. E takuam, se ky miku im gazetar i mori një intervistë.
-E i cilës gazetë je ti, gazetar?- m’u drejtua masandej mua troshanasi.
-I “Bashkimit”- iu përgjigja shkurt.
-Aa i Hamit Boriçit, ëë. E kena mik shpiet. Ka kenë mësuesi im. E kena dasht fort na e prind’t tonë. Edhe tash që asht i madh atje në Tiranë, ai prep vjen në katund te na. Asht zotni, Hamiti….
***
…Ky është një tjetër nga shumë episode kësisoji që kam. Se nuk desha të përsëris ato që thuhen pa ja dá për të: profesori, studiuesi, historiani, dekani a babai i gazetarisë.Vlerësime që i kanë bërë e i bëjnë shumë e shumë persona e institute. Nderime të pafund prej atyre që rasti a puna i ka njohur a takuar me back ground-in intelektual e karrieren e gjatë të Prof. Hamit Boriçit. Dhe besoj fort se kanë qenë me mjaft fat ata që kanë studiuar e mësuar prej tij, a kanë punuar me të. Por “nishanet”, siç i emërton ai vetë me modesti setin e kompletuar të gradave shkencore e nderimet e pafund me meritë, rrinë edhe më mirë në staturën e Hamitit-Njeri, që SOT rrumbullakon të nëntëdhjetat. Mirëkuptues me to, po aspak i ndërvarur prej tyre. I freskët, i ripërtërirë. Jo në linjë me vitet, po kundruall tyre. Si një sfidë e dhuratë e bukur !
Të fundit
Aktualitet
Rekord në Ballkan/ 11,4 mijë studentë nga Shqipëria studiojnë jashtë, kryesoisht në Itali e GjermaniOpinione
Trazira në Europë, aty ku Perëndimi i trazuar takohet me Lindjen paqësoreAktualitet
Prishtina shtrenjton parkimin, deri në 20 Euro për një ditë në qendërAktualitet
Shqipëria dhe Kosova forcojnë bashkëpunimin për shpëtimin në maleAktualitet
Bota përballet me mungesë financimi prej 30 trilionë Eurosh
Më shumë nga Personazh

Veprimtari kulturore
Faqja e parë e “Gazeta e Alpeve” Nr. 125, dt. 1 -15 Shtator 2026


