Mos më kërko
që të flas për ca rrudha në atë fytyrë engjëllore!
Mos më kërko
që të mas në skenë a në foltore hapat e tu të matur!
Lermë
të fshij nga qerpiku lotin e gazit që derdhet si përroi në shpatet malore
e mos ia vër
lesën e drunjtë myzeqare kalërimit të ëndrrës së përflakur.
Me ty
psherëtimat e kohërave i kam parë në skenat magjike
Doja
dhe tre jetë të jetoja me trastën e fjalëshqipes në kohëra
oo,
ti mbete bahçevane në kopshtet e zemrave si rreze drite
mbolle
këngë lumturie e agimeve iu dhe njëqind kurora.
Ti
na bëre
karvanarë dashurie nën ullinj a pas trungje lisash
Ti na dhe shijen e vërtetë të kripës në kafshatën e bukës
E prapë
si kapedane zonjëron mes blerimeve e harqe vetëtimash
e një dhimbje më pak
na
vjen në ditën që prekim me trishtimin e mbushur.



