
Nga Adem LUSHAJ – Deçan:
Kam përcjell me vëmendje të madhe dokumentarin që I kushtohet ngjarjes së 24 marsi të vitit 1998. Padyshim qëndresa e familjes së Hilmi Haradinaj atë ditë, është rast për studim, sepse me një trimëri dhe mençuri që pak kush mund të bëj, kanë arrit të përballojnë ato forca policore dhe ushtarake, sikur të jepnin me kuptuar se e tërë Serbia kishte ardhur atë ditë. Kjo është një betejë që s’duhet kurrë për të harruar. Mirëpo, nuk mund të kuptoj arsyen e devijimit dhe mos përmendjes së të vërtetës për dy raste për të cilat jam njohës I mirë se çfarë ka ngjarë.
Pse nuk përmendet ikja e drejtorit dhe mësuesve të shkollës, të cilët ishin mu nga Gllogjani, dhe ti lënë nxënësit në mëshirën e zotit dhe përkujdesit të dy mësimdhënësve, Lumnije dhe Bekim Avdijaj, dhe punëtorit teknik, Beqir Dervishaj, të cilët ishin shndërruar edhe nënë, edhe babë, edhe ruajtës të dhjetëra nxënësve të shkollës së Gllogjanit. Mu në praninë dhe para syve të këtyre nxënësve, nga snajperistët janë vrarë Gazmend dhe Agron Mehmetaj, këtë e tregojnë nxënësit, mësimdhënësit dhe disa prindër që ishin aty të zënë rob, nga forcat serbe. Pse nuk përmendet fare mundimi i mësimdhënësve me fëmijët e Gllogjanit dhe Shaptejt, të cilët sapo ka rënë muzgu, nëpër thera dhe fshehje tjera, kanë ikur nga shkolla ku ishin të zënë dhe janë futur në shtëpinë time, për tu strehuar dhe për tu ushqyer, pasi tërë ditën kishin mbet pa bukë dhe ujë, çka për ata, ajo natë ishte nata më e gjatë, sepse nga frika, as gjumi nuk i zinte, por as mundësia për ti strehuar, mbi 100 persona, nuk ishte e mjaftueshme. Mu nga panika që kishte rrokur disa prindër nga Gllogjani, pasi kishin parë djem të UÇK të armatosur, nga droja për ndonjë përleshje tjetër me forcat serbe, jemi detyruar që nxënësit të marrin rrugën për në “Kishën e Novosellës” së Gjakovës, ku përsëri nga ata nxënës, nuk janë ndarë dy mësimdhënësit dhe punëtori teknik i shkollës.



