A ka diçka më të bukur në jetë së dashuria, krenaria dhe lumturia, kur je i vetëdijshëm së i takon një entiteti , që je pjesë i një kolektivi që quhet popull.Kënaqësi e madhe është kur e ke tokën tënde, besimin , gjuhën , traditën dhe kulturën?Kur e ke të mundur të rrefehesh pa dro së je shqiptarë, dhe së vendi yt është Kosova?Sikur koha bashkëhore, preokupimet e përditshmërisë sonë , pastaj problemet e mëdha më të cilat po ballafaqohemi, kan bërë që ti harrojmë dhe ti vlerësojmë të gjitha këto të mira që i kemi.Jemi pasardhësite e Ilirëve shumë të lashtë, në këto troje. Me shekujë po e shkelim tokën tonë, duke pasur përjetime të mira e të keqija. Të keqija pse trojet tona u ndanë në shumë pjesë bashkë më ne.Armiqët serbosllavë na okupuan për shumë kohë më ndihmën e Fuqive të Mëdha të Kohës.
Ende disa pjesë të trungut të lashtë ilirik janë të okupuara nga fqinjët tanë grabitqarë.
Ju mbijetuam shumë luftërave dhe fortunave të kohës, duke luftuar më shpirt, më trup dhe më zemer, duke e ruajtur kështu gjakun arian dhe çenjën tonë kombëtare.Dhe, tash kur e kemi nevojën e madhe për unitet, ne sikur po e humbim fuqinë, sikur po e humbim vullnetin, duke ju lëshuar rrugë të ligave, duke ju lënë hapësirë ujqërive të pangopur serbo-rus për tna ricoptuar sërish pasi që i mundëm edhe ushtarakisht më ndihmën e miqëve tanë.Po kemi zenka të ndërsjella, po i zhvillojnë stereotipet, po përhapim urrejtjën, po ndahemi dhe po largohemi sikur mos të ishim vëllezër të një gjaku.Ne, gjithë këtë agoni e cila fatkeqësisht është bërë e pranishme në shoqëri, dhe largimet që po e godasin vendin, deficitet demokrafike, korrupcioni



