E mërkurë, 18 nëntor 2026

Rubrikat

Mbështet Limit.al

NGJARJA QË TRONDITI MBARË KRAHINËN!

Nga Anton PLLUMAJ

Një djep i lënë bri kroit ku mbushin ujë Gjonoviqët.
Foshnja në djep është një vajzë pesëditëshe…

Në katundin Selcë të Kelmëndit, në drejtim të famullisë, ngrihej përmbi një sukë të rrumbullakët, kulla e një dere të njohur për trimëri, bujari e zgjuarësi ku i kërkohej fjala në logun e kuvendit. Aty jetonte ç’prej kohësh që nuk mbahet mend fisi i Mirash Ucit, i permendur edhe në “Lahutën e Malcis” nga At’ Gjergj Fishta. Mplakja e fisit qe një plagë e rëndë për të gjallët e të vdekurit. Ishte gjallë vetëm Voku me të shoqën, Hanën. Vetmia ua kishte tretur çehren e shpresës për shtimin e “vathës”. Vokun në fillim e lanë vëllezërit. I mori lufta kundra jeniçerëve osmanë dhe me hordhitë shovene të fqinjëve veriorë. Kola 37 vjeç dhe Pjetri vetëm 30 vjeç. Vëllezërit e Vokut, ndoqën pas babanë e tyre, Mirash Ucin, i cili edhe ky u fytafyt me djajtë e stepave. Diku rreth të 55-ve u këput edhe jeta e babait të Vokut. Varra më e rëndë për Vokun e Mirash Ucit qe vdekja e papritur e djalit të vetëm, kur ky ishte jo fort më i rritur se pesë vjeçar. Për një hop Voku u trondit së tepërmi, por nuk e dha veten. Dhe erdhi një mbrëmje e butë kur Hana e gëzoi me një lajm të mirë. “Jam shtatzanë”, – i tha, – e i lutëm orës së malit të jetë djalë. Voku fërkoi mjekrën e një prush i kuqërremtë ia veshi tiparet. Kjo do të thotë se ti, Hanë, do të na bësh një kokërr djali… Hajt, na përgatit një meze të mirë, se ma prushite dërrasën e krahërorit me këtë ugur të mbarë!”
Për një kohë të gjatë asaj vjeshte, Voku u end me trimat e Malësisë nëpër ato shtigje ku shfaqej pushtuesi dinak e i pabesë. Kryente detyrën e komandantit të seljanëve.
Natën kur e hodhi shtegun në kullën dybojëshe, diçka e zezë ia preu udhën para mbërritjes në kapërcyellin e oborrit. Vrapoi tek grazhdi i deleve, se i thanë se atje është Hana. Shtangu sa mbërriti aty. Gruaja e shihte në bebëza të syve me një vështrim lotues. “Është vajzë, por një kërthi aq i lezetshëm sa nuk ta merr mendja, Vok! Sot e ka ditën e pestë të jetës së vet”. Hana nuk u përmbajt pa i thënë se “Ora e Bjeshkëve nuk na ka shitue, por besoj se na ka gëzue, Vok!”
E bija e trimit Vok Mirash Ucit u lind një buzëmbrëmje tetori të vitit 1684.
Voku nuk fjeti atë natë. Priti të flinte Hana, e kjo kur u përgjum, rrëmbeu djepin e shtegtoi nëpër natë. Dhe iku sikur ta ndiqnin xhindët.
Garen e daljes më herët te kroi e fitoi atij mëngjesi Mrikë Sokoli. Ishte kunata e Vokut, motra e gruas. Kur mbrriti afër burimit gruaja u step. Dëgjoi britmat e çjerra të një fëmije të porsalindur. Ajo hetoi se një dorë e zezë mëkatnore, e kishte lënë në mëshirë të fatit këtë vajzë të lindur, siç duket me përdhunë. E tronditur si rrallë herë në jetën e vet, Mrikë Sokoli e merr djepin nën sqetull, gjithë madhështi e solemnitet, shpejton hapat drejt konakut. Mrika zgjoi me ngut të gjithë pjesëtarët e familjes dhe u tregoi përpara tyre për ndodhinë e hidhur. “Nuk ka pse ta dijë mileti se kush është kjo ferishte. Ne do ti percjellim se është një vajzë dajet, të cilën nuk kanë mundësi ta mbajnë si fëmijën e vet. Do ta rrisim këtu dhe pik. Na mbeti në dorë e do ta thërrasim Norë!”
Historia vazhdonë…

Vajza në histori do të njihet si Nora e Kelmëndit!

Të fundit

  1. Aktualitet

    Rekord në Ballkan/ 11,4 mijë studentë nga Shqipëria studiojnë jashtë, kryesoisht në Itali e Gjermani
  2. Opinione

    Trazira në Europë, aty ku Perëndimi i trazuar takohet me Lindjen paqësore
  3. Aktualitet

    Prishtina shtrenjton parkimin, deri në 20 Euro për një ditë në qendër
  4. Aktualitet

    Shqipëria dhe Kosova forcojnë bashkëpunimin për shpëtimin në male
  5. Aktualitet

    Bota përballet me mungesë financimi prej 30 trilionë Eurosh

Më shumë nga Histori