Ti je gjëja e tjetrit që shijohet tinëz…
Rrymat e vështrimit tim ta zënë frymën:
dashtë Zoti të këputesh nga dega para këmbëve të mia
si zogu prej syve të gjarprit! Ti asnjë hap s’e hedh dot.
Tashmë je pështjellë në një rrjetë të dendur shigjetash imcake –
janë qerpikët e mi, që të ngulen në lëkurën e tejpashme
dhe të magjepsur humbasin në parzmin tënd
të veshur me akullin e një një bukurie jashtëtokësore.
Vështrimi im është kryedemoni i hadit të nxehtë që ngre krye;
vështrimi im është gjuha e tij e prushtë që të lëpin.
Shigjetat e vështrimit tim humbin në poret subtile të kurmit tënd fërgëllues,
të zbardhur nga shkumat e dantellta të deteve.
Unë e ndjej plasaritjen e koracës së akullt. E dëgjova…
diçka bëri “krrak” në krahërorin tënd. Statuja jote e brendshme
rreh të çlirohet nga paraliza dimërore në një liri të tabuizuar profane.
Ti je gjëja dhe streha vetëm e vetes tënde.
Tjetri do të sprapset. Herëdokur.



