Nga Abdulla MEHMETI
Pas tërmetit në Shkup të vitit 1963, ky qytet me shumicë të banorëve shqiptarë, në mënyrë tinëzare e të dhunshme, duke mos ua zgjidhur problemin e banimit të familjeve shqiptare të mbetura pa kulm mbi krye, të mbetur në rrugë e pa bukë, pa punë dhe ekzistencë, me ndihmën financiare ndërkombëtare, në emër të humanizmit dhe solidaritetit, u dëbuan jashtë qytetit dhe shtetit të tyre, kush ku mundi të mbërrijë gjallë sa për ta shpëtuar veten dhe familjen.
Pas tërmetit politik nga ish-regjimi komunist jugosllav dhe mbeturinat e tij, në tri dekadat e fundit, nga viti 1990 e deri më sot, shumica e banorëve shqiptarë në këtë shtet të dalë nga gërmadhat e ish-federatës jugosllave, në mënyrë tinëzare e të dhunshme, duke mos ua zgjidhur problemet ekzistenciale; të shtetësisë, sigurisë, punësimit dhe ekzistencës; me dhunë të organizuar përmes dhjetëra ekspeditave ndëshkuese policore e ushtarake, gati në secilin vendbanim shqiptar, në emër të demokracisë së rrejshme, me heshtjen edhe të faktorit ndërkombëtar, u dëbuan jashtë shtetit të tyre mbi 1/3 e banorëve shqiptarë, kush ku mundi të largohet për ta mbajtur gjallë veten dhe familjen.



