O, nji Shkelzen sot asht keput,
ortigje bore janë djerg e Valbonën kanë ndalu,
medet – kuku,
Orët e Zanat per ty gjamë kanë nisë,
nji meteor qiellit fluturu,
oh, shpirtin tim e ka gandu,
nji vetimë s`kthjellti pa mendu,
nji pikllim hlemi m`ka mbulu
terrue qielli,
dhe zogjtë kangen e kanë pushu,
Valbona që sa shumë te deshti, valëve mafez te zi n`krye u ka vu.
Motra jonë Katrinë,
o zemër o shpirt,
o miresi, o fisnikeri,
o fjalëmjalta, buzagazi, o muzg i qeshur, o ag` i dlirë,
si ike motër pa prit`, pa kujtu,
si ike motër pa na kallxu,
as s`mund të flas,
as s`mund të qaj,
një dhimbë n`krahnuer më ka gozhdu,
Pikllim i idhtë, i pamasë,
gjashtë djemt e tu, Kujtimin, Ademin, Brahimin, Bashkimi, Afrimin, Shkelzenin, me Lulashin, bashkshortin, Familjen e madhe Krasniqi, te shtrenjti tonë, sot
si na le sot motër,
nuset si çikat e tua,
vellezerit, Niken, Ndoun, Franin, Besimin, Agronin,
motrat, Lulen, Lenen, Shpresen,
ti mes nesh ishte e mbete engjulli,
pika e perbashkimit familjar, fisnor,
oh, niper e mbesa, te therrasin,
Nane, gjyshe çohu, çohu, zgjohu prej gjumit të lodhë,
Motër dje t`mora në telefon,
gjegje nuk më erdhi,
ku dija unë i shkreti se ti ishe në betejë,
ku dija unë se ti me vdekjen po luftoje..
Shpejt të mundi vdekje,
ti gjithmonë më thonje, jam mirë, jam mirë,
shpirtin tim te brengosur nuk
deshe më shumë ta plagoje,
o shpirt, o dritë,
ne si zogjë u rritem jetim,
ti gjithmonë pranë më qendroje,
tash e mbas ku do të gjëj më mbi dhe një si ty,
si ty bota moter s`kish,
një zoti kishte falë, ajo ishe e mbete ti,
himn,
nder,
dashuri, dhembshuri,
dritë, gaz,
e paharruemja, gandi i shpirtit tonë, Katrinë!



