Në pod të kulles me rrasa guri,
Strukur gërrmuç diku në skutë,
një palë gërhanë, me bishta bungu,
me dhamë rrallue si pleq të urtë..
Pa fjalë më folën për kohen e shkuar,
Sa bashka leshi kanë shkue ndër dhamë,
Unë kujto tirqit, jeleket e shkruar,
Çorapet me lula, mat kohë na i banë.
Ata tek rrijnë nën rrasa guri,
Sot ngjajnë si ardhun, prehistorik,
Por nuk kuptojnë si ligeshton burri,
Kur gishtat, e nanes e dades, i lyp.



