Nga Nikollë LOKA
Eca si dikur,
me shkujdesje fëmije,
sikur për herë të parë të ngrihesha,
si me magnet
më tërhiqnin gjurmët e mia,
në rrugën që ma kishin prishur.
Këmbëzbathur eca si nomad i etur,
e gjithë ç’më mungonte e preka,
e shkela me këmbë, po si ta mblidhja në duar,
rrugën që ma kishin prishur.



