E mërkurë, 18 nëntor 2026

Rubrikat

Mbështet Limit.al

Në shëtitoren e re të Himarës

Nga Çapajev Gjokutaj

Në shetitoren e re të Himarës ndihesh mirë. I ulur në stol a në ndonjë nga lokalet përbri saj, ke përballë gjirin e vogël e të bukur.

Prania e detit të qetëson. Mbase me nuancat e të kaltrës, mbase me njelmësinë që ndihet në ajër, mbase me hapsirën e pamatë që të grish t’i relativizosh hallet e ta marrësh gjithçka me qetësi.

Por ndjenja e komoditetit mund të burojë edhe nga fakti se këtu, pa ikur nga qyteti, ndihesh larg makinave e kaosit, mes natyrës e mes njerëzish të qetë e të shkujdesur, siç mund të jenë vetëm pushuesit.

Nevoja për njerëz më kujton fëmijërinë. Gëzoheshim shumë kur bujtnin mysafyrë. Të shumtën e herës ishin nga fshati i origjinës, Kuçi. Në ato kohë s’kish televizor kështu që gjithë kohës bëhej muhabet, tregoheshin ndodhi të jetuara e të dëgjuara. Ato biseda ishin edhe bibliotekë, edhe kinema për ne, fëmijët.

Kujtoj që jo rrallë flitej për vëllemër, njerëz që, pasi pinin nga një pikë gjak të tjetrit, lidheshin e bëheshin si vëllezër, i gjendeshin njeri-tjetrit në të mirë e në të keq.

Shumica e vëllemërive që rrëfeheshin ishin me banorë të Bregut, dmth të fshatrave të Himarës a më gjerë.

Më pas, kur u rrita mora huqin të gjej kuptime për çdo gjë. Mundësisht një dhe vetëm një kuptim dhe sa më të padiskutueshëm. I armatosur rendë me dije dhe metodë? i dhashë dum se vëllamëritë e kurveleshasve me bregasit kishin një themel ekonomik: shkëmbimin e mallrave.

Kurveleshasit siguronin vaj e ullinj, bregasit produkte blegtorale. Për të realizuar këto shkëmbime duhej të lëviznin jashtë fshatit, vëllazërisë e fisit. Jashtë, në një hapsirë ku nuk ndiheshin fort të mbrojtur, ndaj u duhej një derë e hapur, për siguri e strehim.

Si kaloi dhe ca kohë arrita të kuptoj se bota ishte shumë më e ndërlikuar dhe më e lamishme, ndaj vështirë se e nxënin arsyetimet e mija thjeshtëzuese.

Vëllamëritë mund të kenë patur në themel shkëmbimet ekonomike, por mund të kenë patur edhe nevojën për status e fuqi dhe sidomos për t’i demonstruar këto në sytë e të tjerëve.

Ashtu si mund të kenë patur në themel edhe dëshirën e natyrshme për të përjetuar lidhje të reja dhe për të mos u mjaftuar vetëm me lidhjet fisnore, që hera herës ngjanin prozaike, si çdo gjë e përherëshme dhe e detyrueshme.

Por vëllamëritë mund të lindnin edhe thjesht mbi një pëlqim vetiak, një lloj tërheqjeje a kimie mes personash të largët, të ndryshëm nga njeri-tjetri në përkatësinë fisnore, krahinore, fetare etj.

Se njeriu ka patur, ka dhe do të ketë kurdoherë nevojë për tjetrin, të ndryshmin; për njeriun dhe njerëzoren, qoftë edhe në një trajtë të lirë e fluide, si këtë mëngjes në shetitoren e Himarës.

Përbri meje një grup pushuesish e vendalinjsh kanë bashkuar disa tavolina se kanë qejf të jenë pranë e pranë. Mes të qeshurave dalloj se komunikojnë në 3 – 4 gjuhë, por kjo s’i pengon të jenë bashkë. Dëshira për t’u afruar me tjetrin tejkalon çdo barierë, them.

Për çudi, mes kësaj paqeje e alegrie më feks në kokë se gjatë vitit ekranet e lajmeve na sjellin një Himarë të trazuar. Si të mos ishte perlë dhe ‘lule e vilajetit’, siç thotë kënga, por tokë e çartur, që prodhuakish vetëm halle, grindje e shovinizma.

Kusure të perceptimit, them me vete dhe zhytem prapë në ngashënjimin e mëngjezit bregas.

( Nga cikli ‘Mademet e shpirtit’ )

Të fundit

  1. Aktualitet

    Rekord në Ballkan/ 11,4 mijë studentë nga Shqipëria studiojnë jashtë, kryesoisht në Itali e Gjermani
  2. Aktualitet

    Prishtina shtrenjton parkimin, deri në 20 Euro për një ditë në qendër
  3. Aktualitet

    Shqipëria dhe Kosova forcojnë bashkëpunimin për shpëtimin në male
  4. Aktualitet

    Bota përballet me mungesë financimi prej 30 trilionë Eurosh
  5. Aktualitet

    Turizmi botëror drejt rekordit: 1.57 miliardë mbërritje më 2026

Më shumë nga Zëra