E shoh Atdheun me sytë e mi,
në lartësi
duke u ngritur,
e herë në rrëpirë
dukë rënë,
krejt si një uragan i pabindur,
që mes tallazeve çan.
E shoh Atdheun me sytë e huaj,
jetim të mjerë që rrokulliset,
prej malit në det,
përbaltur në fytyrë e duar,
pa të drejtë.
Ej Atdhe,
dallgë që rritesh vetë
nëpër ujë,
sa ta marrësh fluturimin
e të ngjitesh mbi retë,
shkelmin ta japin të huajt
dhe lakenjt.



