Nëna, e heshtura,
Shkon e nga shkon, e prapë aty është,
Në ajrin që duket dhe s’duket njëherësh,
Në rrembat e gjakut tonë, në zemër.
Në rrugët ku hyjmë, të mëdha e të vogla,
Kudo shkojmë,
mbi çfarëdo ecim,
Para se të vëmë këmbën ne,
Sa mban
E provon këmba e nënës.
Aty, ku mund të na shfaqen sirenat,
Na zë veshët,
Aty, ku duhet të tendosim harkun,
të marrim në shenjë,
Na bëhet forcë dhe mëri.



