Më mungon aq shumë ajo kafja jonë e pasdites, prag muzgut që bie
Gjurma jote e mbetur, skajit të filxhanit, ti blije buzëkuq të lirë, të lehtë
Përzier me hirin e kafes, e kam ruajtur në cep të buzëve si antivirus
E mërkurë, 18 nëntor 2026
Më mungon aq shumë ajo kafja jonë e pasdites, prag muzgut që bie
Gjurma jote e mbetur, skajit të filxhanit, ti blije buzëkuq të lirë, të lehtë
Përzier me hirin e kafes, e kam ruajtur në cep të buzëve si antivirus
Nuk mbaj maskë, kurrë s’dita çfarë janë maskat, se mbulova fytyrën
E lashë peng të diellit, në lojën e tij erotike me retë ,me erën e shfrenuar
Që shpërthen sythet dhe shkrin borën e vonë mbi lulet e qershive
Një qershi e ndarë në dysh tash do shuante mallin tim për buzët tua…
Më mungon aq shumë ajo mbrëmja e fillim prillit, e trishtuar
Nga klithma e parë të zogjve të panginjur mbi copra buke tej
Kur drita e hënës bie si polen i praruar lulesh mbi truallin e tyre
Dikush luan më fishkëllimë sonatën e saj, i panjohur pas xhami
Silueta hijesh që kapërthuren dhe nginjen mbi pemët e holla
Si duar të afshta mbi barkun e ngrohtë të një shtatzëne që prêt
E lëngështuar në ankthin e së panjohurës pas derës së tejdukshme…
Më mungon aq shumë tehu i gurit të bjeshkës poshtë hapave të mi
Që ngasin luginave plot mjegull ,ajo tamël zanash mbi qiellin e tyre
Diellin e shplojnë agut të hershëm, kokë e fëmijës në gishta lehone
Hënën ja lëshojnë mbi duar, një topth i artë,të luajë, t’ja ndalin vajin
Të mos tremben dhitë e egra dhe drenushat teksa pijnë vesën e parë
Në krojet e pashtershëm , gjinjtë e afshtë që pikojnë shkrepave të idhët
Ku e ka mbretërinë e vet të përjetshme fëminia ime e largët…
Më mungon buzëqeshja e babës, e cila sikur mbarte krejt maturinë e botës
Në fjalë të thjeshta, të renditura si rruaza dashnie në përqafimin e ditës
Aq shumë mirësi në sytë e tij të kaftë, me esencën e drunit të gështenjës
Që pikte kokrra në oborrin e madh të logut dhe të fisit, ashtu shtati i tij
Një lis i rëndë në pellgun e kujtimit,e mbulon me gjethe dhe lule pafund
Dhe më ëmbëlton dhimbjen e çuditshme të izolimit, ftohtësinë e mureve
Në çdo qelizë timen,vret padurimin, ngroh shpresën për verën që vjen…
Më mungon prania ime tek shtretërit e atyre që frymojnë se fundmi
Pa mundur të japin puthjen e fundit, përqafim i munguar pas xhami
Si dorë e këputur, degë e rënë në sfondin e çuditshëm të jetës që ikën
Më merret fryma nga pamundësia, jam loti që rrjedh në faqe nënash
Jam fjalë e pathënë , mirënjohje e munguar në fjalor të së dashurish
Antitrup i fituar në betejën e mungesës, violinë që luan himnin e jetës
Tutje në ballkonin e shpresës…
Tropojë,04/04/2020
Aktualitet
Rekord në Ballkan/ 11,4 mijë studentë nga Shqipëria studiojnë jashtë, kryesoisht në Itali e GjermaniAktualitet
Prishtina shtrenjton parkimin, deri në 20 Euro për një ditë në qendërAktualitet
Shqipëria dhe Kosova forcojnë bashkëpunimin për shpëtimin në maleAktualitet
Bota përballet me mungesë financimi prej 30 trilionë EuroshAktualitet
Turizmi botëror drejt rekordit: 1.57 miliardë mbërritje më 2026


