Ballina Personazh Prof.dr. Shefik Osmani…

Prof.dr. Shefik Osmani…

 

“Ti, do dalësh mësues, po do bëhesh edhedrejtor…”,- tha profesori im, Shefik Osmani

shtatorin e vitit 1962, pasi ma kishin miratuar drejtën për vazhduar shkollën e mesme,  morarrugën nga vendlindja ime, fshati Zogaj i Malësisë Gjakovës (Tropojë), për qytetin e Shkodrës. Nukkisha qenë ndonjëherë atje dhe kërshëria ime ishtemjaft e madhe. Udhëtova i hipur karrocerinë e njëmakine transporti. Me vete mbaja edhe një valixhe prejdërrase, ku kisha futur pak bukë e djathë e  rroba thjeshta vetjake. Bashkë me mua ishin atëkarroceri makine edhe 20 veta tjerë, nga cilëtasnjëri nuk do vinte shkollën, për ku ishadrejtuar unë.Rruga ishte prej kalldremi dhe vëreja se shpesh kalonim vende rrezikshme. Udhëtimi ynëzgjati 16 orë, sa një riu si unë, atë kohë, tani nuki besohet. Isha shumë i gëzuar, se kishte dalëbursa për ndjekur mësimet shkollën e pedagogjike 2-vjeçare “Tre Heronjtë”, Shkodër. Pasi u paraqita aty dhe u regjistrova  rregullisht, fillova menjëherë mësimet. Përveç mësuesve lëndëve ndryshme,   treguan se drejtor i shkollësishte një shkodran, me emrin Shefik Osmani. Sapo e pashë atë, tërhoqi vëmendjen veshja e tij estetikedhe fytyra, dukje serioze, por fshihtebrendasaj vetëm mirësi. Sigurisht edhe kjo gjë ngrohushpirtërisht e ma shtoi kënaqësinë, kisha shkuar atë shkollë dhe nesër do bëhesha mësues përmalësorët e vegjël vendlindjes sime.Mësuesit tanëose profesorët, siç i quanim ne, ishin disa. Ndër ta, kujtoj me nderim Manol Tasellarin, Terezina Gjeloshin, Fadil Krajën, Hamit Boriçin, Mikel Kokën e tjerë. vonë, disa prej tyre dhanë leksione Institutin e Lartë PedagogjikLuigj Gurakuqidhe Universitetin e Tiranës.Në atë kohë, kisha e murgeshave ishte kthyer konvikt, ku flinim ne nxënësit pedagogjikas dhe drejtor kishim Musa Krajën.Drejtori ynë, Shefik Osmaini, nga paraqitjadukej mjaft i rreptë, sikurnuk di qeshë”! Por, ama, shpirt ishte shumë zemërgjerë, i dashur, fisnik e largpames. Pse i them  unë këto, tani pas kaq vitesh? Sepse i kam përjetuar e provuar vetë, atë kohë. Ja, po rikujtoj një rast…Pa i mbushur ende tri javë,  shkova për zyrën e  drejtorit. Trokita lehtë derë.Nga brenda dëgjova një fortë, urdhërues, si i njëkomandanti ushtarak: “Hyr!” U futa drejtori, paksa indrojtur. E përshëndeta atë me respekt dhe, menjëherë, drejtor Shefiku m’u drejtua me një dashamirës: “Urdhëro, koleg!…”. Kjo fjalakoleg”, m’u duk shumë e madhe. Megjithatë, nuk e zgjata dheiu drejtova me një paksa lutës: “Shoku drejtor, unëdua shkoj Tropojë, fshatin tim Zogaj…”. “Pse?” pyeti ai me një qortues dhe paksa ihabitur, ndoshta, duke menduar do ta ndërprisjashkollën! “Jam mërzitë për babën, nanën dhe motrat, se jam vëllai i vetëm i tyre dhe i kam shumë larg”.Drejtori kapi përdore, me afroi pranë vetes dhe, duke ma hedhur dorën e tij mbi supe, m’u drejtua me dashamirësi: “Sa herë dëshirosh, pra marrë malli për familjen tënde, ke leje nga unë…Ti, sot je nxënës, por nesër do bëhesh vetë mësues dhe ardhmen drejtor…”.Fjalët e tij aq ëmbla e nxitësepër mua, ma ngrohën zemrën dhe sa e sa herë m’ukanë kujtuar gjatë jetës sime, kur u bëra jo vetëmmësues, por edhe drejtor gjimnazi, siç e parashikoime largpamësi drejtori im i paharruar, prof. ShefikOsmani. I çliruar krejtësisht nga shqetësimi, kisha vetën time, dëgjova përseri zërin dashamirës, ftoi: “Eja shkojmë bashkë, veprimtarinëletrare, po e organizon klasa e dytë-D…”.Ashtu, dora-doras, u nisëm për ta parë atë shfaqje.

Pasi e mbarova, me nota shumë mira, shkollënpedagogjike 2-vjeçare Shkodrës, u ktheva vendlindje dhe nisa detyrën e nderuar mësuesit. Po nuk iu ndava shkollës. Dhashë provimet me korrespndencë dhe përfundova pedagogjiken 4-vjeçare. Përsëri aty e kisha prof.Shefikun drejtor. Por, tashmë, ishim edhe kolegë dhe ia kujtova atij atofjalët, me cilat ishte drejtuar, kur isha nxënës, prakoleg”. Me shaka, atë kohë, ai pyeste, përpara kolegëve mi: “, Ibrahim, a don përsërileje, shkosh Tropojë dhe shohësh prindërite motrat?”Kur isha student  dhe ndoqa FakultetinGjuhe-Letërsi Shqipe, Institutin e Lartë Pedagogjik, po Shkodër, kisha profesor për lëndën e drejtshkrimit, prof.dr. Tomor Osmanin, vëllain e drejtorShefikut. Gjithashtu, gjithnjë, për atë ruaj respekt veçantë.Bashkepunimin me profesorin e nderuarShefik Osmani, i cili punonte ato vite Insitutin e Lartë Pedagogjik, e vazhdova edhe tej. Ende e kam kujtesë atë, një sesion shkencor, organizuar Krujë. Pas leximit kumtesave, ditën e dytë ndoqëmorë mësimi shembullore, grupin e dytë njëkopshti fëmijësh. Bëhej fjalë për pushtimin fashist vendit tonë. analizën e mësimit, disa kolegë u shprehën se qëllimi u arrit, sepse fëmijët flisnin “me urrejtjendaj pushtuesve, duke thënë se ata duhenvrarë me armëProfesor Shefiku iu drejtuapjesëmarresve: “Fjalën e ka ish-nxënësi im, shkollën pedagogjike Shkodrës. i cili, besoj, do na bindë,  si ju dhe mua”. tej, ai vijoi: “Pra, nathuaj, Ibrahim, se ku ishte pjesa kulmore e mësimit”?  Po,-iu përgjigja unë.-Mendoj se pjesa kulmore ishte, kur vajza 5-vjeçare, Drita, tha se “unëarmikun do ta peshtyjë fytyrë”. Pra, kaq fuqi ka fëmija, sepse armën nuk mundet ta mbajë dhe as tapërdorë”. Profesor Shefikut i shëndriti fytyra, sigurishtduke ndjerë kënaqësi nga përgjigja e një ish-nxënësi tij.Më vonë, unë isha një ndër bashkëspunëtorët e rregullt gazetësMësuesi”, botim i Ministrisë Arsimit e Kulturës, ku profesor Shefiku ishte disa vjetredaktor. Kështu, vërtet, atij i doli parashikimi, se unëu bëra mësues dhe disa vjet drejtor gjimnazi vendlindje. Bshkëpounova me disa gazeta kohësdhe drejtova botimin e dy gazetave lokale. Gjithshtu, lexova kumtesa veprimtari ndrysahme, brenda e jashtë vendit, me përmbajtje pedagogjike e psikologjike, por dhe disa nga ato u botuan nëpërlibra ndryshëm. E solli rasti , bashkë me prof. Shefikun, prof. Nuri Abdiun, prof. M.Krajën etj., ishadhe veprimtari, u organizuan Prishtinë. kujtesën time kanë mbetur pashlyera edhe vizitat e këndshme shtëpinë e prof. Shefik Osmanit, ku kamgjetur bujari e respekt edhe nga bashkëshortja e tij, Urti Osmani,”Mësuese e Popullit”.Siç dihet nga gjithë, njeriu ikën fizikisht nga kjo jetë. Por ka rëndësishumë madhe, kur pas një veprimtari gjerë dhe nderuar, ashtu si prof. dr. Shefik Osman(1923-2012), i cili ka mbetur gjithnjë shembull dhe  burim frymëzimipër brezat.

Ibrahim Hajdarmataj

Kryetar OJF”Arsimtareve

Tel:0692469145                                            Email:ibrahimhajdarmataj@yahoo.com